Κλειώ Βλαχάκη: Μια αφήγηση για το φεστιβάλ

Η Κλειώ Βλαχάκη ήρθε για δεύτερο καλοκαίρι στο φεστιβάλ της Άμμου και έγραψε ένα κείμενο (το πήραμε από το facebook) για όσα έζησε εκεί…

20160722_202353.jpg“Αν ήταν άλλες εποχές θα σε πήγαινα μέχρι τα Σφακιά και θα γυρνούσα για τα γενέθλια του Γιαννάκη.” Με άφησε στα ΚΤΕΛ. Πήρα το λεωφορείο των 3.30 πηγαίνοντας δυτικά. Θα έβλεπα και τη δύση του ήλιου. Κάθισα από το παράθυρο που είχε θέα τη θάλασσα. Θα με περίμενε ο Αντώνης μια στάση πριν από τα Χανιά. Πρώτος σταθμός μαδάρα, Σφακιά, αγαπημένοι τόποι, λατρεμένοι φίλοι, αδέλφια καρδιάς. Μια μέρα παραπάνω τη χρωστούσα στον εαυτό μου. Κι ύστερα η Γαύδος, η άμμος, το φεστιβάλ, οι κέδροι. Η Στέλλα στο Καστρί που φουρνίζει το ψωμί αξημέρωτα και προσκαλεί μόνο τις καλές παρέες για κουβεντολόι και ψυχοθεραπεία. Η Γωγώ με το ταβερνάκι μέσα στα χαλάσματα, η Σοφία με τον Τσονγκλασέ και την όμορφη αφιέρωση στο βιβλίο, ο Αντώνης με το αστείρευτο χιούμορ και τις συγκινητικές ιστορίες για γάτους, η Ανδριάννα με τα μουσικά μάτια, ο Γρηγόρηςπου κρατά ισορροπίες για όλους και όλα. Κι ύστερα η τρυπητή, η ατέλειωτη πορεία με 40 βαθμούς υπό σκιά, η καρέκλα στο νοτιότερο άκρο της Ευρώπης (μιας και πήγα στο νοτιότερο πρέπει να δω και το βορειότερο. Υπόσχεση.), η πρόταση γάμου που αναγκάσαμε 5 γυναίκες το μοναδικό νεαρό που βρέθηκε εκεί να κάνει στην κοπέλα του. Η Νάνα που τη λένε Ιωάννα αλλά οι γονείς αγαπούσαν τη Μούσχουρη και της έμεινε το όνομα και ευτυχώς όχι η χάρη της, η Μανιάννα με τις ενέργειες, τις συμβουλές, μια ήρεμη δύναμη με καρδιά μικρού παιδιού. Η Γεωργία που γράφει όμορφα ποιήματα αλλά δεν είχε περπατήσει ξανά τέτοια απόσταση. Η Αναστασία με τις ατέλειωτες φωτογραφίες που στο τσακ γλίτωσε την ηλίαση και το λάστιχο στο αυτοκίνητο. Ο Νικόλας με τα ωραία μάτια που έφτασε εκεί κρατώντας μια αιώρα για να πάρει ένα μεσημεριανό ύπνο ελπίζοντας πως όταν ξυπνήσει θα πιάσει τον ποθητό ροφό και θα μας τραπεζώσει που τον βοηθήσαμε σκαρφαλώνοντας στο δέντρο να δέσει την κούνια και να ονειρευτεί. Οι σκαφάτοι που κανείς δεν φιλοτιμήθηκε να μεταφέρει τα κουρασμένα μας κορμιά και να γλιτώσουν εκείνη την τρομακτική ανηφόρα μέσα στην “καρκαμπίλα” του καύσωνα. Ο Δημήτρης με τις όμορφες σκηνοθετικές ιδέες του, η Μίκα, η λιλιπούτεια νεράιδα με τις αέρινες κινήσεις, ο Κωστής που μου θύμισε τις όμορφες κρητικές λέξεις. Και τέλος εκείνο το καράβι που κουβαλούσε ψυχές και ναυάγησε στην άκρη του κόσμου. Και βλέπεις ακόμα τα ρούχα και τα παπούτσια των ανθρώπων πεταμένα στο σάπιο σκαρί. Τα ξύλα που πήραμε μαζί μας θεωρώντας τα γούρι από εκείνο το πλοίο της ελπίδας θέλοντας να τα χαρίσουμε σε αγαπημένα πρόσωπα.
Οι ήχοι, οι μυρωδιές, οι άνθρωποι. Οι τόποι είναι οι άνθρωποι. Τα άλλα περαστικά, εφήμερα,ανούσια. Να κοιτάτε τα καράβια. Μοιάζουν με τους ανθρώπους. Κουβαλούν κι αυτά όνειρα….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s