ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ 2016

2ο Φεστιβάλ της Άμμου / 22-23-24 Ιουλίου 2016 / Σαρακήνικο, Γαύδος

Εδώ θα βρείτε μια συλλογή φωτογραφιών, βίντεο και άλλων σουβενίρ από το 2ο Φεστιβάλ της Άμμου. Όσοι δεν προλάβατε ή δεν καταφέρατε να έρθετε στη Γαύδο, μπορείτε ακόμα να παραγγείλετε τα t-shirts της άμμου κανοντας κλικ εδώ και θα σας στείλουμε το “σουβενίρ” σας ταχυδρομικά. Και βέβαια το βιβλίο με τα κείμενα του 1ου Φεστιβάλ, Αμμογραφήματα, κυκλοφορεί πάντα από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες και μπορείτε να το βρείτε εδώ. Περιμένουμε και τα δικά σας σουβενίρ από το 2ο Φεστιβάλ της Άμμου!

Φωτογραφίες που τράβηξαν οι Νάνα Μεταξάκη, Αντριάνα Μίνου, Γεωργία Ανδρουλιδάκη, Αίμη Καραγιαννάκη, Αριέττα Μουργινάκη, Ελίζα Σιδερίδου, Μαννιάνα Μιγάδη, Κωστής Γκολέμης, Pascal Mullon, Γρηγόρης Παπαδογιάννης (κάντε κλικ επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε σε μεγάλο μέγεθος).

***

Η Κλειώ Βλαχάκη ήρθε για δεύτερο καλοκαίρι στο φεστιβάλ της Άμμου και έγραψε ένα κείμενο (το πήραμε από το facebook) για όσα έζησε εκεί…

“Αν ήταν άλλες εποχές θα σε πήγαινα μέχρι τα Σφακιά και θα γυρνούσα για τα γενέθλια του Γιαννάκη.” Με άφησε στα ΚΤΕΛ. Πήρα το λεωφορείο των 3.30 πηγαίνοντας δυτικά. Θα έβλεπα και τη δύση του ήλιου. Κάθισα από το παράθυρο που είχε θέα τη θάλασσα. Θα με περίμενε ο Αντώνης μια στάση πριν από τα Χανιά. Πρώτος σταθμός μαδάρα, Σφακιά, αγαπημένοι τόποι, λατρεμένοι φίλοι, αδέλφια καρδιάς. Μια μέρα παραπάνω τη χρωστούσα στον εαυτό μου. Κι ύστερα η Γαύδος, η άμμος, το φεστιβάλ, οι κέδροι. Η Στέλλα στο Καστρί που φουρνίζει το ψωμί αξημέρωτα και προσκαλεί μόνο τις καλές παρέες για κουβεντολόι και ψυχοθεραπεία. Η Γωγώ με το ταβερνάκι μέσα στα χαλάσματα, η Σοφία με τον Τσονγκλασέ και την όμορφη αφιέρωση στο βιβλίο, ο Αντώνης με το αστείρευτο χιούμορ και τις συγκινητικές ιστορίες για γάτους, η Αντριάνα με τα μουσικά μάτια, ο Γρηγόρης με την ευγενική ψυχή που κρατά ισορροπίες για όλους και όλα. Κι ύστερα η τρυπητή, η ατέλειωτη πορεία με 40 βαθμούς υπό σκιά, η καρέκλα στο νοτιότερο άκρο της Ευρώπης (μιας και πήγα στο νοτιότερο πρέπει να δω και το βορειότερο. Υπόσχεση.), η πρόταση γάμου που αναγκάσαμε 5 γυναίκες το μοναδικό νεαρό που βρέθηκε εκεί να κάνει στην κοπέλα του. Η Νάνα που τη λένε Ιωάννα αλλά οι γονείς αγαπούσαν τη Μούσχουρη και της έμεινε το όνομα και ευτυχώς όχι η χάρη της, η Μαννιάνα με τις ενέργειες, τις συμβουλές, μια ήρεμη δύναμη με καρδιά μικρού παιδιού. Η Γεωργία που γράφει όμορφα ποιήματα αλλά δεν είχε περπατήσει ξανά τέτοια απόσταση. Η Αναστασία με τις ατέλειωτες φωτογραφίες που στο τσακ γλίτωσε την ηλίαση και το λάστιχο στο αυτοκίνητο. Ο Νικόλας με τα ωραία μάτια που έφτασε εκεί κρατώντας μια αιώρα για να πάρει ένα μεσημεριανό ύπνο ελπίζοντας πως όταν ξυπνήσει θα πιάσει τον ποθητό ροφό και θα μας τραπεζώσει που τον βοηθήσαμε σκαρφαλώνοντας στο δέντρο να δέσει την κούνια και να ονειρευτεί. Οι σκαφάτοι που κανείς δεν φιλοτιμήθηκε να μεταφέρει τα κουρασμένα μας κορμιά και να γλιτώσουν εκείνη την τρομακτική ανηφόρα μέσα στην “καρκαμπίλα” του καύσωνα. Ο Δημήτρης με τις όμορφες σκηνοθετικές ιδέες του, η Μίκα, η λιλιπούτεια νεράιδα με τις αέρινες κινήσεις, ο Κωστής που μου θύμισε τις όμορφες κρητικές λέξεις. Και τέλος εκείνο το καράβι που κουβαλούσε ψυχές και ναυάγησε στην άκρη του κόσμου. Και βλέπεις ακόμα τα ρούχα και τα παπούτσια των ανθρώπων πεταμένα στο σάπιο σκαρί. Τα ξύλα που πήραμε μαζί μας θεωρώντας τα γούρι από εκείνο το πλοίο της ελπίδας θέλοντας να τα χαρίσουμε σε αγαπημένα πρόσωπα.
Οι ήχοι, οι μυρωδιές, οι άνθρωποι. Οι τόποι είναι οι άνθρωποι. Τα άλλα περαστικά, εφήμερα, ανούσια. Να κοιτάτε τα καράβια. Μοιάζουν με τους ανθρώπους. Κουβαλούν κι αυτά όνειρα….

***

Η Αίμη Καραγιαννάκη επίσης ήρθε για δεύτερη χρονιά στο Φεστιβάλ της Άμμου και έφτιαξε – όπως και πέρυσι – ένα βίντεο με στιγμιότυπα από το φεστιβάλ με το ιδιαίτερο προσωπικό της στυλ…

Advertisements